قوت قلبم بودی و همدم لحظه هایم. آسایش روزهای پر دغدغه و شب های بی ستاره ام. آغوشت پناهگاه روزهای سرد زمستان بود و گرمای داغ تابستان. تو که بودی در هیچ قیدی نمی گنجیدم و هراسی از هیچ منعی نداشتم. انگار که بال و پرم بودی برای پریدن و به هر کجا سرک کشیدن. حالا از فردای بی تو هراسانم. من به آغاز این اردیبهشت آغازم بی تو بی میلم. می روی؛ اما من برای یافتن دوباره و بوسیدن روی ماهت بی تابم: ای طرح ترافیک عزیز!!!